Biz imzaları yox, əsərləri dərc edirik...

Yetim qalıb qucağım... – Şəhriyar del Geraninin şeirləri
1990
14 Dekabr 2017, 09:04
  Bu gün Azərbaycan ədəbi gəncliyinin seçilən gənc ədəbi imzalarından sayılan Şəhriyar del Geraninin ad günüdür. Şairin şeirlərindən bir neçəsini oxucalara təqdim edirik: 


 

           Dekabr şeiri...

 nə uzaq küçələr vardı uşaqlığımızda,
 nə uzaq şəhərlər oldu sonralar.
 böyüdükcə dəyişir uzaqlar da,
 küçələr də.
 küçə-küçə
 şəhər-şəhər uzaq olur adamlar...

 sən də bir küçə seç getməzdən öncə,
 bir şəhər şeç unutmağa,
 bir uzaq seç darıxmağa...
 sən də getməzdən öncə
 bir az dəyiş,
 bir az uzaq ol
 sonra get.
 bu qədər yaxşıykən getmə, nə olar...
 bilirsənmi
 çətin olur yaxşıların gedişi...

 ən sonuncu dostum da oğraş  çıxmamış,
 bilirsənmi,
 axşam düşməmiş,
 şər qarışmamış getmə...
 çətin olur
 yağışlarda son görüş,
 parklarda skamyalar qurumamış getmə...

 sən bilmirsən
 çətin olur payızlarda darıxmaq...
 ən sonuncu yarpaqlar da düşməmiş,
 torpağa qarışmamış,
 bir az qal, nə olar
 getmə qış çıxmamış
 qış çıxmamış getmə...

 sən bilmirsən
 indi mən, allahdan nə üçün yox
 kimin üçün yaradıldığımı soruşuram.
 bir az da səbrin olsun,
 məni ömrümün sonuna ötür,
 sonra get.
 
 sən bilmirsən
 indi mən, adamlarçün yox
 əşyalarçün darıxıram.
 bir az da səbrin olsun,
 qəbrim üstdən yaylığını götür,
 sonra get.

 daha mən, gələcəkdən yox
 keçmişdən nigaranam,
 bir də gördün heç kəs yadına düşmür.
 indi sənə qal deməyim
 səninlə bütün keçmişlərdə
 yanaşı görünmək istəyimdi.
 arzular da canavar kimidi... əhliləşmir!

 səndən sonuncu istəyim:
 məni xatırlasan
 kimsəsiz, boş qalmış
 otaq kimi xatırla.
 səndən sonuncu istəyim
 məni xatırlasan
 uzaqlarda qəzaya düşmüş
 sərnişinsiz qatar kimi xatırla.

 heç bilmirəm torpaq suyu içirsə
 adamları neynir?
 

            ***
 
 uzaqlar sənə aparar
 bu hüzünlü gecədə
 bütün üzüntüləri.
 duman çökmüş təpələrdə
 qarğalar haray salar,
 heç qoymaz ki darıxmağa
 üşüyən qəbirləri...
 
 sən hardasan?
 hansı yerin üstündəsən?
 bilmirəm.
 məni unutdunsa, demək
 dənizi də unutdun.
 sən hardasan?
 hansı küçə
 hara aparıb səni? 
 getmisənsə, yer üzündə səadət bitib demək...
 
 qayıt,
 qoxla gülümsəyən baharı körpələri,
 bütün darıxmaqlarıma sənin adını qoydum.
 qayıt bir yol evimizi-eşiymizi sevindir,
 qayıt nimdaş ağrıları, birtəhər et, ovundur...
 
 parə-parə olub sinəm, noola, götür parəni,
 göynəyindən tanıyıram sən vurduğun yarəni,
 qollarım sənə qalxıb e... endir bu minarəni,
 küləklərin islandığı yağışlarda qayıt gəl,
 adam kimi sevmədik ki, bacaraq unutmağı...
 
 gedənlər də tərgiziblər biryolluq qayıtmağı,
 heç yox imiş adamların sən bildiyin allahı.
 bədənim də yadırğayıb öpüb-qucaqlamağı,
 qollarımı öyrədirəm indi qucaq açmağa...
 
 görən mənə niyə bir cüt ayaq verdin, ilahi?
 tək ayaq da bəs edərmiş öz içimdən qaçmağa...
 
 uzaqlar sənə aparar
 bu hüzünlü gecədə
 bütün üzüntüləri.
 duman çökmüş təpələrdə
 qarğalar haray salar,
 heç qoymaz ki darıxmağa
 üşüyən qəbirləri...
 
 
 
 
 


               ***
 
 Kirli köynəyimi yumuşdu anam,
 külək bulamışdı... nə bilsin külək?
 Mənsə hirslənmişdim anama onda,
 anam ağlamışdı... nə bilsin külək?
 Bir gün dalaşmışdım qonşu uşaqla,
 üstəlik anasın söymüşdüm onun.
 Oysa hikkəsindən bir yekə torba
 yarpaq tıxamışdı buxarımıza.
 Sobamız yanmadı fevral gecəsi,
 çayım soyuq oldu, atamız qrip,
 mən dedim: "küləyin işidi yəqin..."
 Anam da inandı, 
 nə bilsin anam?
 "Yiyəsi ölsün bu küləyin" - dedi.
 O vaxtdan yiyəsiz qalıb küləklər,
 bu yetim küləklər nə bilsin axı...
 Sən üşüməyəli ikinci qışdı,
 ay Allah, kəs görüm bu nə yağışdı?!
 Yığışdım özümə, elə yığışdım
 para buğdasına söykənib yatan
 qarışqa misali elə yorğunam...
 Soruşma neçənci qərib soyuğun,
 neçənci dostumun uzaqlığıyam.
 Həminki qayğıdı bu tifil qayğı,
 kipriyimə qədər yorğunam anam...
 Bir pişiyim də yox qucaqlayası,
 qucağım sinəmdə bayquş yuvası,
 barı dost da ölmür yas saxlayasan,
 hamı salamatdı, hamı yaxşıdı.
 Di gəl, darvazanı külək açırmı,
 Bu "darıxmaq” ki var, itin balası!
 Hər gün qapımıza gəlib ulayır.
 Yox əşi, nə külək... nə bilsin külək?
 Kirli köynəyimi yumuşdu anam,
 külək bulamışdı... nə bilsin külək?
 Mənsə hirslənmişdim anama onda,
 Anam ağlamışdı... nə bilsin külək?
 

    Bütün küçə uşaqlarına...
 
 bütün küçə uşaqları mənim uşaqlığımdı,
 o tindəki sərsəriyə ilıq-ilıq gülümsə...
 bütün küçə uşaqları mənim uşaqlığımdı,
 onda hələ nə kişiydim, nə qadındım mən hələ...
 
 onda hələ nə dostlarım, nə də mən "kimsə” idik,
 onda ələ salardıq biz oğlanları, qızları?
 enməmişdi kişiliyə, qadınlığa ruhumuz...
 
 sən də qıvrım saçlarınla xırda küçə qızıydın,
 anamızdan gizlənərdik, ölməmişdi anamız...
 
 bir de görüm əllərin, ayaqların necədi?..
 bir de görüm nənənin pensiyası artdımı?
 düz deyirəm, Allah haqqı, elə xatirimdəsən...
 çənəndə yumru batıqca, sol dizində çapıq var,
 atan əclafın biriydi, yazıq anan sətəlcəm.
 onda əcəb soyuq idi, onda əcəb qışıydı,
 onda küçə uşaqları küçə yaraşığıydı...
 
 yenə bu məşum günlərin yaz ətirli sonrası,
 bu "sonra”da səni əlbət bir gün unudacaqdım...
 sən ki mənim heç kimimdin – qucağımın anası
 sən gedəndən qəribsəyib – yetim qalıb qucağım...
 
 gözümdən uzaq düşmüsən, niyə uzağ düşmüsən?..
 solumda "paralic” gəzir, sağım yenə tüfeyli...
 gözündən uzaq düşmüşəm, elə pisdi bu uzaq,
 yerin dibinə aparır bu şaquli darıxmaq...
 
 sənə sarı dartılmaqdan tikə-tikə olmuşam,
 bir ovucam təkliyimdə, kiminkidi bu təklik?..
 bədənim ki,  uçuşan məktub parçalarıdı...
 
 daha kimisə sevməyə, vicdan haqqı, üzüm yox,
 sən ki məni düşünməzsən-daşınmazsan... sözüm yox...
 
 bir de görüm əllərin, ayaqların necədi?..
 günəşi sənsiz səhərin "alçaq" olur gecəsi...
 heç bilmirəm bədənimdə kimi gəzir qollarım?
 nə axtarır qollarım?
 səni quca bilməyirsə
 demək yoxdu qollarım...
 
 bir de görüm, mən ölüm,
 necə keçir darıxmaq?
 sən olduğun şəhərdə bəs
 neçəyədi darıxmaq?..
 
 yenə bu məşum günlərin yaz ətirli sonrası
 bu "sonra”da səni əlbət bir gün unudacaqdım...
 sən ki mənim heç kimimdin – qucağımın anası
 sən gedəndən qəribsəyib, yetim qalıb qucağım...
 Allah haqqı düz deyirəm, elə xatirimdəsən...
 
 

 ***

 bir gün ağaclar quruyar,

 bir gün yağışlar yağar,

 və

 bir gün çıxıb gedərsən

 qollarım quruyar...

 

 Və

 sənsiz günəş gecikər,

 aydınlanmaz sabahlar.

 Azan səsinə diksinər

 bu şəhərdə günahlar...

 

 bu səhər də baş ağrısı,

 soyuq içki, darıxmaq...

 bircə quru zəngin gələ

 deyəsən ki, "darıxma”...


Xəbər lenti