Biz imzaları yox, əsərləri dərc edirik...

Beynəlxalq Qadınlar günündə xanım şairlərin şeirləri
284
08 Mart 2021, 09:13
 Bu gün Beynəlxalq Qadınlar günüdür. Bu münasibətlə bütün Azərbaycan xanımlarını təbrik, xanım şairlərin şeirlərini təqdim edirik:
 
Sona Vəliyeva
 
Yasəmən ətirli ay işığı

Yasəmən ağacları mələkdilər yer üzündə,
Ay işığına aşıq,
Ay işığını uda –uda 
ətirli dualarıyla
əlləri, ləçəkləri
göylərə açıq
şükranlıq zikri,
duası nəğmə oxuyur
Allahın xallı böcəkləri 
Yasəmən üstə
Üzü ay işığına 
Qanad-qanad ucalaraq
Eşqin sirrini görür...
Bir azdan cüt qumrular da
Yasəmən ətrinin 
sirrini öyrənməyə çalışacaq...
Ay işığı Tanrı nuru kimi könüllərə
Dolacaq...
Eşq işıqdan süzüləcək,
Dünya yaz gecəsində,
Möcüzəyə çevriləcək...
Ağaclar torpaqdan  dabanlarını qaldıracaq
Ay işığında,
ayın üzündən öpməyə çalışacaqlar
o da yalnız işıq dolu,
eşq dolu üzünü
yasəmən çiçəklərinə söykəyəcək
Ürək yanğısının tüstüsünə bənzər,
Yasəmən çiçəyiylə
Ay üzlü eşqin vədəri 
dastana dönəcək.
Ləçək-ləçək gözəlliyi,
Qəlpə-qəlpə kədəriylə 
Yasəmən ətirli, ay işıqlı
Eşq nəğməsi,
Dünyanı xilas üçün 
göylərə üz tutacaq
Tanrıya yetişincə yer üzü eşqdən
İşıqlı yasəmən qoxuyacaq...
 
 
 
Məni

Heçnə yoxkən, eşq varıydı,
Mən də eşqdən Adəm oldum,
Sirrim Tanrıda gizlənib,
Kimsə açmaz, aşkar məni.
 
Haqq arayan bir yolcuyam
Yaşda uludan, uluyam
Ağa haqqı, haqq quluyam,
Kimlər yozub tapar məni.
 
Əlim, qolum, gül şəklində
Yandım, bişdim kül şəklində,
Dünya eşqin çəkisində,
İşığı nurladar məni...
 
Ruhum La İləllah çağırar
Göy açılar, yer nurlanar,
Ruhum haqqa pərvazlanar
Mələklər salamlar məni...
 
Bir ömürdə ömür min,min
Sevincim, nifrətim, kinim,
Lövhi-məhfusda gizlinim
Sirrimi saxlayar mənim...
 
Haqqa aşiq olanlara
 
Bu nə  eşq, nə sevda imiş,
Yol nə yerdə, nə göydəymiş,
Dərdin özü dərman imiş,
Tanrı yolu bulanlara...
 
Güllü yaylaq, göy qurşağı,
ruhum rəngli ay işığı,
könlündə Allah yaşayar,
haqqa aşiq olanlara...
 
Gələn gedəndən çox imiş,
bilgi biləndən çox imiş,
insan Tanrının sirriymiş,
sirrə sirdaş olanlara...
 
Kim deyir gedənlər dönmür?
Dualardan yol görünür,
ölüm toy vüsal günüdü
yurda qurban olanlara...
 
 
Əl fənəri

Kiçik, lap kiçik əl fənəri
dərin qaranlıqları,
ölçülməz zülməti 
uda-uda
işıqlı dünya qururdu...
Könülləri sevincə,
nura qərq etmişdi,
qaranlığın yoxluğu,
yox olmuşdu
içlərdən, düşüncələrdən
zülmət xofu.
 

 
 Xanım İsmayılqızı
 
Ağacam, yarpaq deyiləm,
Çılpağam, qorxaq deyiləm,
Hələ ki, torpaq deyiləm,
Ayaq üstə qazma məni.

Komamın damı uçuqdu,
Bir bəxtim var ki, qaçaqdı,
Qapım, pəncərəm açıqdı,
Divarlara yazma məni.

Ruh adamı bitirmisən,
Qucağına götürmüsən,
Allah, seçib gətirmisən,
Yaddaşından pozma məni..
 
 
Salam qadın...
 
Salam qadın, necəsən?
Güzgüdə öz özünə
hər gün baxa bilirsən?
Nəyə var, nəyə yoxsan?
Qadın doğulduğunu
hələ unutmamısan?
 
Ürəklə yaşatdığın
kimdirsə, hələ sağdır?
Hisslərinin içindən
ayağı yalın keçən,
bütün ömrünü içən,
yatıbdır, ya oyaqdır?
 
Yenədəmi yuyursan
əllər soyulanadək
arzularını bir-bir?
Yamaya bilirsənmi
xatirəsi sökülən
duyğularını bir-bir?
 
Dilində bitib qalan
fikirlərin içində
nələri basdırırsan?
Hər günü toya çəkib
nələrə oynayırsan,
Nələri azdırırsan?
 
Yenədəmi varının
üstünə varlıq qatan
içində yox gizlənir?
Hələdəmi axırı
bilinməyən dünyanın
acında tox gizlənir?
 
Saçlarının dənini
rənglərə boyayaraq
ağını gizlədirsən?
Gülüşünün altında
gözünlə örtmədiyin
dağını gizlədirsən?
 
Gözlədiyin yoldumu?
İstədiyin oldumu?
Bilmədiyini bildin?
Sağınla və solunla,
Boşunla və dolunla
Ölmədiyini bildin?
 
Salam qadın, necəsən?
Güzgüdə öz üzünə
sığal çəkə bilirsən?
Nəyə var, nəyə yoxsan?
Qadın doğulduğunu
hələ unutmamısan?
Kaş ki, unutmayasan... 


Bir nəğmə deyərdim

Bir nəğmə deyərdim ürəkdolusu,
Bütün hisslərimin içində gəzib.
Şeir oxuyardım, özümdən qopan
Ruhun baş aldığı köçündə gəzib.

Əlimdən bir sığal bəxş eləyərdim
Üzlərin, tellərin tumarı üçün.
Öpüş göndərərdim hava üstündə,
Həyata baxışın xumarı üçün.

Bir qucaq açardım bir ömür içi,
Qollarımın üstü beşik olardı.
Bağrıma basardım bütün dünyanı,
Sinəmin üstü ev-eşik olardı.

Bu gələn nəfəsin içini çəkib
Hədiyyə edərdim nəfəssizlərə.
Ölməyən günləri bağışlayardım
Burda yaşamağa həvəssizlərə.

Bir nəğmə deyimmi ürəkdolusu
Bütün hisslərimim içində gəzib?..
Şeir oxuyummu, özümdən qopan
Ruhun baş aldığı köçündə gəzib?..
 
 

Nurəngiz Gün
 
İnsanlarsız nəyə lazımsan, dünya?
 
İnsandır şeirimin
ilki və qurtaracağı.
İnsandır şeirimin
Odu, ocağı.
İnsandır yer üzünün
Çiçəklərdən əzəl bəzəri.
İnsandır, insandır
Şeirimin rişəsi, özəyi.
İnsanların hamısı-
cavanı da, qocası da,
qarası da, sarısı da,
İnsanların azadı da,
dustağı da,
narahat ömrümün döyüntüsüdür,
İnsandır düşüncəm də, nəfəsim də.
İnsandır nəğməm də, titrəyən səsim də..
İnsanlarsız nə dəniz, nə sahil, nə qaya?
İnsanlarsız nəyə lazımsan, dünya?
 
 

Gözəllik

Gözəl nədir?
Məndən soruşardılar.
Uşaq idim,
cavab verərdim:
Tükü yumşaq xor-xor pişik,
evimizin içindəki
özümünkü
cuqqulu gəlincikli ev-eşik.
Gözəl nədir?
Məndən soruşardılar.
Cavan idim,
belə dedim:
Gözlərinin odu şimşək,
enli kürək,
ucaboy,
qara telli,
qatır yelli bir igid.
Böyümüşəm, yep-yekə adam olmuşam.
Anladım,
pişiyin vəfasını.
Anladım,
igidin cəfasını.
Anladım,
yalançı gəlincikli
yalançı evciyimin
müvəqqəti səfasını.
Çox qəribədir, çox qəribədir
Yenə soruşun məndən,
Soruşun insanlar,
soruşun.
gözəl nədir?
Gözəl:
Sərgüzəştini tez-tez
Göyçək Jaləmə nəql etdiyim
Damda yaşayan Karlson.
Gözəl:
Paris Notrdam kilsəsinin Qvazimodası.
Gözəl:
Kozettanın oduna yanan,
yaxşılığına sədəqə almayan
Jan Valjan.
 

 
Rəbiqə Nazimqızı
 
Mən sənin gözlərində
Oyaq qalmış qorxuyam.
Ən müqəddəs yuxuyam,
Məni danışma suya...
 
Alnından puçur-puçur
Axan tər damlasıyam.
Sil, izim görünməsin,
Qoyma kimsə tanıya.
 
Bürküdə həyətinə
Əsən sərin küləyəm.
Mən qanadsız mələyəm,
Buraxma məni göyə...
 
Mən günəşin nuruyam,
Mən ayın ləkəsiyəm.
Mən ağıllı qadınam,
Axmağın yekəsiyəm.
 
Başın üstə tavanam,
Ayağın altda palaz.
Mən həm sənin ağanam,
Həm də ki sənə kəniz.
 
Mən yel dəyirmanıyam,
Bərk yapış pərlərimdən.
Mən cənnət bağçasıyam,
Qorxma çəpərlərimdən.
 
Ağlamalı lətifə,
Güıməli ağıyam mən.
Mən ən sadiq dostunam,
Ən qorxunc yağıyam mən.
 
Mən çəkilməz ağrıyam,
Mən ən yaxşı sarğıyam.
Mən qürurun adıyam,
Mən mürəbbə dadıyam...
 
 
***
 
Kim bilir nə qədər qalır
Torpağı qucaqlamağa.
Quma, havaya köçməyə,
Yağış olub ağlamağa...
 
Mən də bilmirəm, birdənəm,
Hardadı Tanrının yeri.
Bilmirəm necə oxuyum
Ona yazdığım şeiri...
 
O da yaman qısqanc imiş,
istəmirdi biz görüşək...
Sənimi sevdi, mənimi –
necə soraqlayaq bilək.
 
Gizlədi səndən üzümü,
səsini qıymadı mənə.
Bir əlamət, bir işarə,
nişanə qoymadı mənə...
 
Özün tapdın, özün məni
özün tapdın əllərimi...
 
amma kim bilir nə qalır
Torpağı qucaqlamağa...
Quma, havaya köçməyə,
Yağış olub ağlamağa...
 
Əlimdən tutsan, birdənəm,
tutaram, saxlaram səni.
Sözdən kağıza köçürrəm,
kitaba bağlaram səni...
 

 
 Xanım Aydın

 Sənə sevgimin rəngi AĞdır

Sənə sevgimin rəngi AĞdır -
AĞappaq, qar bəyazlığı.
Darıxıram, AĞ edirəm -
Bu qədər darıxmaq olmaz.
Hissimə göz AĞardıram - 
Bu qədər  alışmaq olmaz.
Yox, qorxmuram kül olmaqdan
Külün öz rəngi də AĞdır.
Sənə alışmaqdan qorxuram.
Duyğumun AĞ ipin çəkirəm,
O da üzümə AĞ olur.
Baxmır AĞına-bozuna,
Ruhum düşüb küçə-küçə
Ulduzları düzə-düzə
Sənlə mən arasında
Yolları da AĞardıbdı.
Lap AĞını çıxarıbdı...
Sənə sevgimin rəngi
AĞdır...

 
Gedərəm
 
Barmaqlarının arasından
yaz çiçəkləri kimi rüzgara havalanıb gedərəm,
Qəlbim qırılsa.
Gözlərim dolsa,
bir sabah eşqdən yox,
kədərdən dolsa.
Gedərəm, vallah, gedərəm...
Mən müdrik qadınam - duyğumdan müdrik.
Bir kəlmə demərəm
yüz sözüm olsa...
 

 
Günel Şamilqızı 

Lal tülkünün mahnısı
 
Evimin küncündə toz yoxdu, qonaq,
Mən küncə qısılıb gözlədim səni.
Bu birdir, bu iki, bu üç, bu da dörd,
Ardını saymağa səslədim səni.
 
Balaca otaqlar qatdı başını,
Bu boyda tələni ev bilib gəzdin.
Malasız divarda daş adamları,
Bilmədən söykənib o qədər əzdin...
 
Kaş Allah mənə də dil verəydi, dil.
Deyəydim, ay yolçu, adını söylə,
Bilim ki, bir ömür kimi gözlədim?
Kimdir gəlib çıxan bu möcüzəylə?
 
Deyəydim, ay qərib, yuxuna qurban,
Ayıl, bağrındakı yaranı bağla.
Mən səni ölməyə çağırmamışam,
Yatma, dirəyim ol, evimi saxla.
 
Ömrümdə bir dəfə tülkü olmazdım,
Sinəmdə sızlayan yalan yeridir.
İndi doğrunu da səssiz deyirəm:
- Bura qanadların sınan yeridir.
 
Hanı mənim səsim, hanı, İlahi?
Onu səsləməkdən batdı, bilmədim.
Hanı mənim ruzim, hanı, İlahi?
Bu yazıq acından yatdı, bilmədim.
 
Bu gün qonağıma nə verə bildim,
Sabah ayılmağa nə gücü olsun?
Mənim stolumun üç ayağı var,
Üçü də istəmir dördüncü olsun.
 
Bəlkə yuxu bildin bu qonaqlığı,
Bəlkə də unutdun nə dediyimi.
Xörəyi nimçədə soyuyan durnam,
Ya ac qal, ya sındır öz dimdiyini.
 

Həvva sevgisi
 
Dərd uydur, əzizim, bir az ağlayaq,
Səninlə sevinmək bəs etmir daha.
İndi dünyadan da qovulmaq üçün,
Batmaq istəyirəm yeni günaha.
 
Milyon illər sonra görüşdük, gülmə
Heç kim yarısını belə gözlətmir.
Hələ də palçıqsan, qurumamısan,
Ən qalın paltar da səni gizlətmir.
 
Bəşər beşiyində beş günlük yatıb,
Ayılıb bizi də tanımayacaq.
Tanrı bağışlasa, qayıtsaq ora,
İnan, heç kəs bizi qınamayacaq.
 
Mənə bir qabırğa boşluğundakı
Ağrıdan danışma, o ağrı mənəm!
İndi qucağına bərk-bərk sığınsam...
Can, özün bilirsən, lüzum yox dinəm.
 
Ağlımda sözləri unutmaq vardı,
Sən mənim dilimi bilənə qədər.
Gəl gedək dünyadan, görək cənnəti,
Bir də söyləmərəm: O almanı dər!